یکی از دوستانم به نام پل، یک اتومبیل به عنوان  عیدی از برادرش دریافت کرده بود.

شب عید، هنگامی که پل از اداره اش بیرون آمد، متوجه پسر بچه ی شیطانی شد که دور و بر اتومبیل نو و براقش قدم می زند و آن را تحسین می کرد.

پل به او نزدیک شد و پسرک پرسید:« این اتومبیل مال شماست، آقا؟ »

پل سرش را به علامت تایید تکان داد و گفت:
« برادرم به عنوان عیدی به من داده است».

پسر متعجب شد و گفت:
« منظورتان این است که برادرتان ایت اتومبیل را مجانی، بدون این که دیناری بابت آن پرداخت کنید، به شما داده است؟ وای ای کاش...»

پل فکر کرد کاملاً می داند پسر چه آرزویی می خواهد بکند او می خواست  آرزو کند ای کاش او هم همچو برادری داشت. اما آنچه پسر گفت، سراپای پل را لرزاند.

«ای کاش من هم یک همچو برادری بودم!»...پل مات و مبهوت به پسر نگاه کرد و سپس با انگیزه ای آنی گفت:
« می خواهی باهم در اتومبیل گشتی بزنیم؟»

« اوه بله، خیلی دلم می خواهد »

 در راه پسر به طرف پل برگشت و با چشمانی که از خوشحالی برق می زد، گفت:
« آقا، می شود خواهش کنم که به طرف خانه ی ما بروید؟»

پل لبخند زد. او خوب می فهمید که پسر چه می خواهد بگوید.او می خواست به همسایگانش نشان دهد که با چه اتومبیل بزرگ و شیکی به خانه برگشته است. اما پل در اشتباه بود. پسر گفت:

« بی زحمت نزدیک آن پله ها نگه دارید ».پسر از پله ها بالا دوید. چیزی نگذشت که پل صدای برگشتن او را شنید، اما او دیگر تند و تیز بر نمی گشت.

او برادر کوچک افلیجش را کول گرفته بود. سپس او را روی پله ی پائینی نشاند و به طرف اتومبیل اشاره کرد:
« آن جاست جیمی، می بینی؟ درست همان طوری است که برایت تعریف کردم. برادرش عیدی به او داده و او دیناری بابتش پرداخت نکرده. یک روزی من هم همچو اتومبیلی به تو هدیه خواهم داد. آن وقت می توانی برای خودت بگردی و چیزهای قشنگ ویترین مغازه ها را، همان طور که همیشه برایت شرح می دهم، ببینی ».

پل در حالی که اشک گوشه ی چشمش را پاک می کرد، از اتومبیل پیاده شد پسر بچه را در صندلی جلویی اتومبیل نشاند. برادر بزرگتر، با چشمانی براق و درخشان، کنار او نشست و سه تائی رهسپار گردشی فراموش ناشدنی شدند.